Dus dit is ook tekenen!
In 2022 zag ik in CODA Apeldoorn de tentoonstelling In Time van Arno Kramer. Tot dat moment had ik een vrij smalle definitie van tekenen: een manier om iets weer te geven. Iets dat klopt. Techniek, observatie, realisme.
Maar toen ik daar stond, omringd door lijnen, dierlijke vormen, patronen en kleurvlakken, zorgvuldig los of in collageachtige samenstellingen, kantelde er iets. Dit was ook tekenen. Niet als voorbereiding, niet als studie, maar als op zichzelf staande taal. Gelaagd. Associatief. Soms ongrijpbaar. Mijn beeld bij het woord ‘tekenen’ werd ruimer, ruwer, en speelser.
Later volgde ik een workshop bij Arno Kramer zelf. We tekenden met onze ogen dicht. Voelden ons gezicht met onze handen terwijl we het vastlegden op papier, zonder te corrigeren. Daarna werkten we verder, geïnspireerd door zijn beelden. De tekening die daaruit ontstond heb ik nog steeds. Niet omdat het een fotorealistische weergave van mijn gezicht was, maar omdat het liet zien hoe ik mijzelf op dat moment voelde, letterlijk.
Workshop zelfportret
Museum CODA Apeldoorn 2022
Houtskool op papier
Zijn werk heeft mijn visie op tekenen veranderd. Niet per se mijn eigen werk, nog niet. Ik ben me nog aan het ontwarren van mijn oude opvattingen. Mijn hand neigt nog naar realisme, naar controle. Maar ergens weet ik nu: tekenen hoeft geen weergave te zijn. Het hoeft niet te lijken op iets wat al bestaat. Het mag voortkomen uit vormen, kleur en nieuwsgierigheid, en dat maakt het al af. De tekening is de uitkomst, precies zoals die is. Niet als tussenfase, maar als een moment van aandacht.
Als ik zijn werk in één woord zou moeten omschrijven: uitdagend. Het nodigt uit om te ontdekken, te begrijpen voorbij het bekende en het inspireert om zelf aan de slag te gaan.