Het begon allemaal met een toevallige ontmoeting. Ik werd aangesproken door een kunstenares uit Hasselt die me vroeg of ik interesse had om deel te nemen aan een kunstroute die door heel Hasselt zou lopen.
Omdat ik eigenlijk weinig betrokken ben bij het Hasselter leven, leek me dit een prachtige kans om daar verandering in te brengen. Zo ontstond het idee om mijn eigen woonkamer om te toveren tot expositieruimte. Het idee fascineerde me meteen: een plek waar mijn kunst en mijn persoonlijke verhalen samenkomen, binnen de vertrouwde muren van mijn huis. Wat volgde was een intense, maar enorm waardevolle ervaring.
Een persoonlijke selectie van werken
Toen het tijd werd om te bepalen welke werken ik zou tonen, besloot ik eerst mijn meest recente kunstwerken uit te spreiden over de vloer. Dit waren voornamelijk stukken die ik tijdens mijn examens op de kunstacademie had gemaakt. Terwijl ik door mijn werk bladerde, viel me meteen iets op: de werken die een connectie hebben met mijn familie, die oorspronkelijk uit Hasselt komt, sprongen er echt uit. Het leek vanzelfsprekend om deze werken centraal te stellen in de expositie. Ze weerspiegelen niet alleen mijn artistieke ontwikkeling, maar ook de verhalen die me dierbaar zijn. Ik wilde deze verhalen delen en een visuele verbinding leggen tussen mijn persoonlijke familiegeschiedenis en de gemeenschap waarin ik nu exposeer.
Een woonkamer als expositieruimte
Het idee om mijn eigen huis als expositieruimte te gebruiken, gaf de hele ervaring een extra laag. Mijn werk is vaak persoonlijk en intiem, dus het leek bijna logisch om het in een dergelijke omgeving te tonen. Het huis, waar ik dagelijks leef, ademde dezelfde intimiteit als de kunstwerken zelf. Het voelde alsof de setting de werken nog krachtiger maakte. Waar kunst vaak op afstand bekeken wordt in een galerie, gaf deze huiselijke setting bezoekers de kans om dichterbij te komen, zowel fysiek als emotioneel.
In LIJN boven de bank
Ook de interactie met de bezoekers was hierdoor anders. Voor het eerst stond ik naast mijn werk, klaar om vragen te beantwoorden en toelichting te geven. Het voelde als een unieke kans om mijn verhaal direct te delen met anderen, iets wat in een traditionele galerie vaak ontbreekt. De mogelijkheid om zelf te vertellen wat mijn kunst betekent, gaf me het gevoel dat de werken niet alleen door de ogen van de toeschouwer bekeken werden, maar ook door mijn woorden tot leven kwamen. Het maakte de ervaring rijker, zowel voor mij als voor de bezoekers.
De reacties van de bezoekers
Het was interessant om te zien hoe mensen reageerden op de combinatie van kunst en de huiselijke omgeving. Sommige bezoekers dachten dat mijn woonkamer mijn atelier was, terwijl anderen juist verrast waren dat ze ineens in een privéruimte stonden. Wat voor hen begon als een reguliere kunstroutebezoek, veranderde in een intieme ontmoeting met kunst in een persoonlijke setting.
exposeren op het dressoir
Door mijn werk in mijn eigen woonkamer te exposeren, wilde ik niet alleen de verhalen van mijn familie delen, maar ook laten zien hoe belangrijk familieverhalen zijn in het algemeen. Kunst heeft de kracht om verbindingen te leggen, niet alleen tussen de maker en het werk, maar ook tussen de toeschouwer en de diepere lagen van het verhaal achter het werk. Ik hoopte dat bezoekers zouden stilstaan bij hun eigen familieverhalen, en zich bewust zouden worden van de waarde daarvan.
De uitdagingen van een expositie in huis
Een van de grootste uitdagingen van het organiseren van een expositie in mijn eigen woonkamer was het creëren van voldoende ruimte. Mijn huis is immers ingericht voor dagelijks leven, niet voor het tentoonstellen van kunst. Om de werken optimaal tot hun recht te laten komen, moest ik de ruimte flink aanpakken. Alles, behalve de zitbank, werd tijdelijk verwijderd. Dat gaf de kunstwerken de ruimte om te ademen en gaf de bezoekers de mogelijkheid om zich vrij door de ruimte te bewegen en de werken goed te bekijken. Ondanks de beperkingen van de ruimte, denk ik dat het juist heeft bijgedragen aan de sfeer en de intimiteit van de tentoonstelling.
De kracht van interactie met bezoekers
Wat deze expositie uniek maakte voor mij, was de interactie met de bezoekers. Bij eerdere tentoonstellingen was ik zelf niet aanwezig, maar deze keer stond ik letterlijk naast mijn werk, klaar om vragen te beantwoorden en gesprekken aan te gaan. Die gesprekken voelden als een essentieel onderdeel van de expositie. Ze voegden een extra dimensie toe aan het werk en maakten het voor mij veel rijker dan mijn eerdere ervaringen. Door met mensen te praten, hoorde ik hoe ze mijn werk interpreteerden, wat ze ervan vonden, en hoe ze zich ermee verbonden voelden.
veel interesse voor het verhaal over schrijverswegje E14
Eén werk kreeg daarbij de meeste aandacht: een stuk dat het verhaal vertelt over de geschiedenis van Schrijverswegje E14, een plek die nauw verbonden is met mijn familie. Mensen waren gefascineerd door de verhalen achter de werken en vroegen me vaak om meer uitleg. Sommigen gaven aan dat ze mijn werk toegankelijk vonden, wat voor hen belangrijk was. Begrip, zo merkte ik, is een sleutel tot verbinding. Als iemand het verhaal achter een werk niet begrijpt, zoekt hij toch naar een manier om zich ermee te verbinden. Vaak gebeurt dat dan via esthetiek, maar als het verhaal duidelijk is, ontstaat er een diepere, meer persoonlijke verbinding.
Een leerzame ervaring
Naast het vertellen van de verhalen achter mijn kunstwerken, gaf ik ook toelichting over de verschillende tekentechnieken die ik heb gebruikt en de invloed die deze technieken hebben op diverse delen van het brein. Ik legde bijvoorbeeld uit hoe reductief tekenen bepaalde cognitieve processen stimuleert, zoals probleemoplossend vermogen en visueel geheugen, en hoe het werken met materialen als grafiet en technieken zoals frottage invloed heeft op sensorische informatieverwerking, motorische vaardigheden en creatief denken. Deze extra laag aan informatie zorgde ervoor dat bezoekers niet alleen naar de werken keken, maar ook inzicht kregen in de diepere cognitieve impact van het tekenproces.
Reflectie op de ervaring
Terugkijkend op het hele proces, van de voorbereiding tot het presenteren en delen van mijn kunst in mijn eigen woonruimte, kan ik zeggen dat het een fantastische ervaring was. Het heeft me laten zien hoe waardevol het kan zijn om kunst in een intieme, persoonlijke omgeving te presenteren. Het voegde iets extra’s toe aan mijn werk, iets dat ik in een traditionele expositieruimte misschien niet had kunnen bereiken. Ik kijk nu al uit naar de volgende stappen die deze ervaring in beweging heeft gezet.